
گل گلشن ولایت
هاه شمع بزم صفوت در درج لافتائی
گل گلشن ولایت مه برج هل اتایی
که وسیله نجاتی و صحیفه ی وجودی
و خلیفه رسولی و لطیفه خدایی
ز زلال عمر بخشت قدحی به تشنگان ده
نه ره است تشنه مردن چو تو می کنی سقایی
من اگر چه درنیایم به شمار بندگانت
به خدا که عار دارم ز شهی به این گدایی
نه ز موج بحر ترسم نه ز انقلاب دریا
به سفینه ای نشستم که در او تو ناخدایی
سگ پاسبان کویت چو برهنه پای دیدم
به هزار کفش زرین ندهم برهنه پایی
مس کم بهای "فرهنگ " چگونه زر توان شد
نکند اگر غبار قدم تو کیمیایی
فرهنگ شیرازی
کلمات کلیدی : گل گلشن ولایت , شعر در وصف امام علی ع , فرهنگ شیرازی